آغاز فروپاشی

آدما ازدواج میکنن که از تنهایی دربیان نمیدونم چی میشه که تنهاتر میشن؟!!...

دوست داشتم وقتی یکم بزرگتر شد بهش بگم میدونی من عاشق وقتایی ام که بهم اجازه میدی بغلت کنم؟ بزرگتر شدهولی پیشم نیستنه میتونم باهاش حرف بزنم نه بغلش کنمفقط میتونم فیلم و عکساشو ببینم و متوجه شم که چقدر هر روز بیشتر داریم برای هم غریبه میشیمدردناکه:) بخوانید...

آدما هر چقدر هم آماده ی فرار باشن در نهایت یهو میبینن به یه جا رسیدن و رخت و لباس دلشونو پهن کردن و قبل ازین که بفهمن همونجا ماوا گرفتنحالا مگه آدمی که یه بار به ساحل آرامش رسیده و آروم بودن و خوشحال بودن رو تجربه کرده دوباره می تونه ازش دل بکنه؟دوباره میتونه رخت و لباسشو جمع کنه و هی ازین گوشه به اون گوشه از این دل به اون دل فرار کنه؟اگه هم بتونه مگه دلش دیگه اون دل قبلی میشه؟دلی که آرامش و ماوا گرفتن و یه بار تجربه کرده مگه میتونه دلتنگ نشه؟ مگه میتونه تا ابد دوباره فراری بمونه؟مگه میتونه اون شیرینی ملس یه گوشه آروم گرفتن و اون حس داشتن یه نفر و مال یه نفر بودن رو فراموش کنه؟پ.ن:من هزار بارهزار تا جای مختلف نوشتم که بغلم کن که جهان کوچک و غمگین نشودولی کسی رو ندارم که بغلم کنه که دنیام کوچ...

بعضی وقتا تو پس زمینه ی مغزم فریاد کمک پخش میشهاینجوری که تو رو خدا یه نفر بفهمه و کمکم کنهاما اینجوری نیست که فریاد نزده رو کسی بشنوهراستش میدونم وضع روحیم داغونه و هیچ امیدی ندارم که بهتر بشم:))پول ندارم برم پیش روانشناس و جلسات تراپی رو ادامه بدمکسی رو ندارم که درکم کنهکسی نیست که باهاش حرف بزنم و حتی اگه کسی پیدا شه حوصله ی حرف زدن ندارم و فقط میتونم لبخند بزنم تا وقتی که صبرم تموم شه و شروع کنم به دعوا و داد و بیدادمیدونم وضعم خرابه و میدونم کاری برای بهبودش ازم برنمیاد و این دردناکه:))فقط نمیدونم اول طاقتم تموم میشه و مغزم دیگه درست کار نمیکنه و خودمو خلاص می کنم از این وضعیت یا قبل این که طاقتم تموم شه میمیرم؟امیدوارم زود اتفاق بیوفتهسختهخستم:))) بخوانید...

کاش یاد بگیریم انجام دادن بعضی از کارا و گفتن بعضی حرف ها حتی برای نزدیک ترین آدمای زندگیمونم بی ادبانس...

هر جوری که هستی، هر جوری که باشی، من همونجوری دوستت دارماشکالی ندارهکنار من فقط خودت باشهر چی می خوای بگوگریه کنبخندبهم تکیه کناشکالی ندارههمونجوری که هستی کنار من باشنیاز نیست خودتو یه جور دیگه نشون بدیمن همونجوری که هستی، دقیقا همون شکلی که هستی دوستت دارم بخوانید...

واقعا هیچکسی رو ندارم که بشینم باهاش حرف بزنم واقعا هیچکسی رو ندارم که هر چی بشه و هر چی هم بگم طرف منو بگیره حتی فقط با حرف sad so sad...

گاهی اینجوری ام که با کوچیکترین محرکی انگار همه ی عقل و قدرت واکنش و فکر و تحلیل و همه چیزمو از دست میدم و دلم میخواد بشینم وسط خونه دوتا دستامو محکم بذارم روی گوشام و جیغ بزنماز تهِ سرم جیغ بزنم و فقط جیغ بزنمالبته فعلا فقط بهش فکر می کنماحتمالا روزی که به حد خودم رسیده باشم و این کارو انجام بدم باید برم و یه مدت بستری بشمبعد همه پشت سرم میگن دیدین این خودش یه چیزیش بود که طرف ولش کردو من در مورد همه ی اینا اورتینک می کنم:دیپ.ناین صفحه متعلق به یه آدم روانی نیست2متعلق به یه آدمیه که داره روانی میشه؟!3اینم آخرین پست 1401ِ نحس... بگذره و بگذریم4عیدتون مبارک بعد ازین همه بخوانید...

دوباره وسایلم رو اوردم بالاسردهدارم مث چی یخ می زنم ولی اینکه آپشن اینو داشته باشی هر از گاهی بری یه گوشه ی دیگه ی خونه بشینی و درس بخونی خودش تنوع بزرگیهمی تونستم کتابخونه هم برم اما حوصله جابه جا کردن لپ تاپ سنگینم رو ندارم و پروسه رفت و آمد خودش کلی وقت آدم رو تلف می کنهکاش یه عالمه پول داشتم و می تونستم هر چی کتاب برای تحقیقم لازمه رو بخرم و برای خودم داشته باشمپ.ندر نهایت حتی میزان اینکه میتونی آرزوی علم داشته باشی و دنبال علم بری هم به میزان پولی که داری برمیگردهsoمن همچنان یه عالمه پول می خوام نوشته شده در دوشنبه یکم اسفند ۱۴۰۱ساعت 11:20 توسط مسافر| بخوانید...

یچی همش کمهدوس دارم بیام اینجا و همش غر بزنمخوبیش اینه که اینجا هیشکی منو نمیشناسی و من میتونم خود واقعی درونم باشم و هی غصه بخورم هی غر بزنم هی بگم استرس دارم و هیچکس هم بهم غر نزنه که تو هم که همش حالت خوب نیست تو که همش استرس داری و...و من تازگی ها فهمیدم به جز من تو دنیا خیلیای دیگه هم هستن که به اختلال اضطراب و پنیک اتک مبتلا هستن و من تنها نیستم و من یه آدم عجیب و غریب همیشه حال بد نیستم، خیلیای دیگه هم شبیه به من تو این دنیا هستن که از موضوعات مشترک با من رنج میبرنو این رنج مشترک(اگر چه گفتنش سنگدلانه به نظر می رسه) کمی من رو تسکین میده که حداقل تنهای تنها نیستماین دونستن رو مدیون شبکه های اجتماعی و اینترنتممدیون اینکه آدما میان و از تجربه هاشون میگنخوبه که آدم بفهمه توی این دنیای بزر...

عشق بهایی دارد که همواره باید آن را بپردازیم، و تنهایی بخشی از این بهاست...فلسفه تنهایی/ لارس اسونسن...

سعی کن وقت بی کسی هایتگاه لبخند کوچکی بزنیفکر فردای پیری ات هم باشگریه هم می کنی قناعت کن/ امید صباغ نو...

بین تن های خالی از دل خوشهی خودت را بگیر در بغلتدزدکی با خودت برو بیرونو به تنهایی ات خیانت کن...پ.ن:گفتی: می دونی مشکل تو چیه؟!خیلی زود بازی می خوری!...

کوچیکتر که بودم فکر میکردم تنهایی یعنی وقتایی که هیچکس خونه نباشه......

دوست دارم بخوانم بنویسم شعر بگویم اما این روزهایم عجیب، غریب شده انددلم تنگ است تنگ روزهایی که بی دغدغه شعر می گفتم و می نوشتم و می خواندم اما در عین حال هزاران دغدغه داشتم دلم تنگ روزهای گذشته ام است روزهایی که خوب بودم که آدم خوبی بودم کاش آدم نوع ما می توانست همیشه خوب باشد که بدی ها را باور نکند...

مگه راه دوری میره چشاتو به من بدوزی گم بشم تو آتیش عشق پا به پای من بسوزی مگه راه دوری میره تو دلم همش غزل شی یه سوال گنگ و سختم چی میشه تو راه حل شی نمیدونستی که دنیا همیشه کاراش عجیبه رو شده دست نگاهت میدونستم نا نجیبه میدونستم واسه چشمام تو فقط خواب و خیالی تو یه رویای قشنگی آرزویی که محالی مگه راه دوری میره تو دلم باشی همیشه چیز بیشتری نمیخوام به خدا این آخریشه خودم...

دارم از دست می روم آقا دست من را بگیر، مستم کن من خدا می پرستم اما تو بت من باش، بت پرستم کن! دارم از دست می روم، دستم دست های تو را طلب دارد غرق دریای چشم تو هستم چشم هایم همیشه تب دارد . . . . با دل من قرار بگذار و توی رویای من کنارم باش بی هوا در هوای تو هستم بی قرارم شو، بی قرارم باش پ.ن1: برای همسر عزیزم... پ.ن2: بگذار سر بــه سینه ی من در سکوت ، دوستگاهی همین قشنگ ترین شکل گفت و گوستبگذار دست های تـــو با گیسوان منسربسته باز شرح دهند آنچه مو به موست/ م.عباسلو پ.ن3: من از عهد آدم تو را دوست دارم از آغاز عالم تو را دوست دارم چه شبها من و آسمان تا دم صبح ...

روزگار عجیبی است نازنین... حرف هایم تکرار فکر هایم که نه تکرار بی فکری هایم است... روزگاری زیاد فکر میکردم... حالا زیاد بی فکری... قبل تر ها گاهی از شدت فکر حس میکردم سرم در حال انفجار است... حالا از شدت بی فکری حس میکنم سر مچاله میشود... مغزم خالی است... از هر فکر بد و خوبی وچه خوب که خالی است... فکرهایم درد ندارند دیگر... از یک طرف مغز وارد می شوند و از طرف دیگر خارج... بی هیچ تاثیری... بی هیچ دردی... تاثیر طراحی است شاید... تاثیر هنر... فکر که می آید دست به قلم می شوم و می کشم و میکشم تا خودش بی خیال مغزم شود و برود... شعر آدم را به زیادی تفکر وامیدارد و طراحی به رد شدن راحت ...